In   oktober   2015   verscheen   de   eerste   aflevering   van   mijn   digitale   magazine   Po@dium .   Het   werd   naar   een   selecte groep   mensen   gestuurd   en   op   mijn   site   gepubliceerd.   Zelfs   de   Leeuwarder   Courant   besteedde   er   aandacht   aan.                       Het   verscheen   eerst   iedere   maand,   daarna   onregelmatiger.   Nu   is   deze   plek   -   zonder   hoofdletter   -   overgebleven. Een   plek   voor   de   publikatie   van   nieuwe   poëzie,   liedteksten,   collums,   reisverhalen   en   verder   alles   wat   de   moeite   van het schrijven en lezen waard is,
it liet fan it freegjen hoe let bist thús? In fraach fan alle dagen dy't sa fanselssprekkend frege wurdt mar achter wat fansels sprekt lizze fragen oer wat 'thús' no eins foar ús betsjut. is it in hûs, in hiem, in doarp, in krite? in oar, in leafde, in famyljebân? is it in taal, oertsjûging of in mythe? mei flagge-en feest, it bêste lân? it heitelân? se sizze: 'thús is wer't it hert is...' en dat it leit 'oan d 'ein fan eltse reis' mar as it no in djip ferlet is fan libbens, lang al sykjend ûnderweis safolle minsken hawwe in thús ferlitten bin’ op 'e flecht foar earmoed of gewelt wy ha wol plak, mar litte fyntsjes witte: oan langst en hope moatte grinzen steld we wurde faak ek sels yn twifel lutsen mar sette fraachtekens by in oar hoefolle hope haw ik sa net brutsen as immen kloppe op ús tichte doar as immen kloppe - op myn doar wêr bin ik thús? oait haw ik achterlitten wat sa fanselsprekkend dy namme hie sûnt sykje ik, sûnder soms te witten of in grins, in doar, foar my iepengiet of myn siel de rop ferstiet - en iepengiet (voor het beluisteren van een eerste proefopname)
’Thús…’                Eind   september   2019   werd   in   Sânfurd   (Sandfirden)   mijn   nieuwe   roman Sanfirdo    gepresenteerd.   Niet   alleen   met   een   toespraak,   een   drankje   en andere gezelligheid, maar met de ‘premi è re’ van mijn literaire voorstelling: ‘Thús - of: hoe moatte wy libje?’                Eigenlijk   was   het   meer   een   try-out.   ‘Thús’   is   steeds   meer   het   thema geworden,   waar   mijn   denken   en   schrijven   door   wordt   geïnspireerd.   Ook   in de   roman   speel   het   een   belangrijke   rol:   het   zoeken   naar   een   ‘thuis’   en   wat dat betekent?                In   de   maanden   na   de   presentatie   is   het   proces   van   zoeken   naar betekenissen   en   zoeken   naar   de   vorm   van   vertellen   doorgegaan,   gericht op    een    serie    voorstellingen    in    maart    en    april    2020.    Begin    maart    een besloten   try-out,   twee   dagen   later   een   eerste   openbare   voorstelling   in Balk. In het kader van de Fryske Boekewike .                     De    dag    daarna    brak    ‘de    pleuris    uit’    en    werden    alle    andere voorstellingen   afgezegd.   Dat   was   even   slikken   -   en   niet   alleen   vitamine   D. We   zijn   nu   een   jaar   verder   en   het   is   nog   altijd   onduidelijk   wanneer   de draad weer kan worden opgepakt.                Een   bewogen   jaar   tussen   hoop   en   vrees.   Zoekend   naar   een   balans tussen   aan   de   ene   kant   inkomensverlies   (geen   optredens,      bestolen   door de    Belastingdienst    -    dezelfde    ja)    en    soms    fysieke    problemen.    Nu    zijn problemen   er   om   te   relativeren:   er   zijn   miljoenen   mensen   die   graag   hun problemen   zouden   willen   ruilen   met   die   van   mij.   En   ik   heb   nu   meer   tijd voor   nuttig   onder-houdswerk   aan   huis,   relaties   en   conditie.   En   tijd   om verder   te   werken   aan   de   voorstelling   (die   een   andere   sub-titel   kreeg),   aan een bundel teksten en aan een cd. En over ‘tijd’ gesproken:                Soms   heb   ik   het   gevoel   dat   mijn   tijd   opraakt,   dan   weer   dat   ik   nog   alle tijd   heb   om   te   zoeken   naar   antwoorden   op   de   vraag   waarom   ik   ooit   mijn scheppende   lot   verbonden   heb   aan   taal   en   muziek.   De   oorspronkelijke liefde   ervoor   en   het   verlangen   om   er   mee   te   ‘spelen’   kreeg   door   de   tijd heen    nogal    wat    aangroei:    ambitie,    erkenning,    er    geld    mee    verdienen, ondernemen,   organiseren,   publiciteit,   enz…   Dat   alles   levert   soms   wat   op, maar    het    kost    ook    wat    en    beneemt    soms    het    zicht    op    wat    werkelijk belangrijk   is.   Dat   is   een   blijvende   vraag.   Evenals   de   vraag   naar   wat   ‘thuis’ betekent. Daar ben ik nog wel een aantal jaren zoet mee.      ‘As de Heare wol en wy libje…’ , zoals mijn beppe vaak zei.
In   oktober   2015   verscheen   de   eerste   aflevering   van mijn   digitale   magazine   Po@dium .   Het   werd   naar   een selecte    groep    mensen    gestuurd    en    op    mijn    site gepubliceerd.       Zelfs       de       Leeuwarder       Courant besteedde   er   aandacht   aan.                        Het   verscheen   eerst iedere    maand,    daarna    onregelmatiger.    Nu    is    deze plek   -   zonder   hoofdletter   -   overgebleven.   Een   plek voor    de    publikatie    van    nieuwe    poëzie,    liedteksten, collums,   reisverhalen   en   verder   alles   wat   de   moeite van het schrijven en lezen waard is,
’Thús…’                Eind   september   2019   werd   in   Sânfurd   (Sandfirden)   mijn   nieuwe roman   Sanfirdo    gepresenteerd.   Niet   alleen   met   een   toespraak,   een drankje    en    andere    gezelligheid,    maar    met    de    ‘premi è re’    van    mijn literaire voorstelling: ‘Thús - of: hoe moatte wy libje?’                Eigenlijk   was   het   meer   een   try-out.   ‘Thús’   is   steeds   meer   het   thema geworden,   waar   mijn   denken   en   schrijven   door   wordt   geïnspireerd. Ook   in   de   roman   speel   het   een   belangrijke   rol:   het   zoeken   naar   een ‘thuis’ en wat dat betekent?                In   de   maanden   na   de   presentatie   is   het   proces   van   zoeken   naar betekenissen    en    zoeken    naar    de    vorm    van    vertellen    doorgegaan, gericht    op    een    serie    voorstellingen    in    maart    en    april    2020.    Begin maart   een   besloten   try-out,   twee   dagen   later   een   eerste   openbare voorstelling in Balk. In het kader van de Fryske Boekewike .                     De    dag    daarna    brak    ‘de    pleuris    uit’    en    werden    alle    andere voorstellingen    afgezegd.    Dat    was    even    slikken    -    en    niet    alleen vitamine   D.   We   zijn   nu   een   jaar   verder   en   het   is   nog   altijd   onduidelijk wanneer de draad weer kan worden opgepakt.                Een   bewogen   jaar   tussen   hoop   en   vrees.   Zoekend   naar   een   balans tussen   aan   de   ene   kant   inkomensverlies   (geen   optredens,      bestolen door   de   Belastingdienst   -   dezelfde   ja)   en   soms   fysieke   problemen.   Nu zijn   problemen   er   om   te   relativeren:   er   zijn   miljoenen   mensen   die graag   hun   problemen   zouden   willen   ruilen   met   die   van   mij.   En   ik   heb nu    meer    tijd    voor    nuttig    onder-houdswerk    aan    huis,    relaties    en conditie.   En   tijd   om   verder   te   werken   aan   de   voorstelling   (die   een andere   sub-titel   kreeg),   aan   een   bundel   teksten   en   aan   een   cd.   En over ‘tijd’ gesproken:                Soms   heb   ik   het   gevoel   dat   mijn   tijd   opraakt,   dan   weer   dat   ik   nog alle   tijd   heb   om   te   zoeken   naar   antwoorden   op   de   vraag   waarom   ik ooit    mijn    scheppende    lot    verbonden    heb    aan    taal    en    muziek.    De oorspronkelijke   liefde   ervoor   en   het   verlangen   om   er   mee   te   ‘spelen’ kreeg   door   de   tijd   heen   nogal   wat   aangroei:   ambitie,   erkenning,   er geld   mee   verdienen,   ondernemen,   organiseren,   publiciteit,   enz…   Dat alles   levert   soms   wat   op,   maar   het   kost   ook   wat   en   beneemt   soms het   zicht   op   wat   werkelijk   belangrijk   is.   Dat   is   een   blijvende   vraag. Evenals   de   vraag   naar   wat   ‘thuis’   betekent.   Daar   ben   ik   nog   wel   een aantal jaren zoet mee.      ‘As de Heare wol en wy libje…’ , zoals mijn beppe vaak zei.
it liet fan it freegjen hoe let bist thús? In fraach fan alle dagen dy't sa fanselssprekkend frege wurdt mar achter wat fansels sprekt lizze fragen oer wat 'thús' no eins foar ús betsjut. is it in hûs, in hiem, in doarp, in krite? in oar, in leafde, in famyljebân? is it in taal, oertsjûging of in mythe? mei flagge-en feest, it bêste lân? it heitelân? se sizze: 'thús is wer't it hert is...' en dat it leit 'oan d 'ein fan eltse reis' mar as it no in djip ferlet is fan libbens, lang al sykjend ûnderweis safolle minsken hawwe in thús ferlitten bin’ op 'e flecht foar earmoed of gewelt wy ha wol plak, mar litte fyntsjes witte: oan langst en hope moatte grinzen steld we wurde faak ek sels yn twifel lutsen mar sette fraachtekens by in oar hoefolle hope haw ik sa net brutsen as immen kloppe op ús tichte doar as immen kloppe - op myn doar wêr bin ik thús? oait haw ik achterlitten wat sa fanselsprekkend dy namme hie sûnt sykje ik, sûnder soms te witten of in grins, in doar, foar my iepengiet of myn siel de rop ferstiet - en iepengiet (voor het beluisteren van een eerste proefopname)
Po@dium